

Voria che no te desmentegasi…
Voria che no te desmentegasi
la giornada de ancoi,

Voria che no te desmentegasi
la giornada de ancoi,
quel silenzio che ne parlava
e che 'l viveva dentro de noi.
Lì, a vardar le montagne,
streta forte 'n dei to brazi,
coi nostri cori così vizini
e 'l sol che ne sfiorava i nosi visi.
Voria che te restasa 'n fondo al cor
quel vent lizér, quel ultimo calor,
quel sol che pian pian spariva lontan,
e mi che no volevo molar la to man.
No so se te g'hai sentì
quel che 'n quel moment sentivo mi,
ma 'l me cor, senza far rumor,
el gaveva trovà casa 'n del to amor.
Davanti a noi le montagne incantade,
dal sol de sera pianin colorade,
e mi pensavo, senza parlar,
che l'amor el deve eser così da vardar.
Grand come le cime, fond come 'l mar,
qualcos che no se pol spiegar,
che te entra 'n del cor senza domandar
e che gnanca el temp el pol cancelar.
Voria che te ricordasi quel che gavén vardà,
ma anca quel che sen stadi 'n quel'eternità,
perché no l'era sol en tramonto lontan,
l'era la vita che ne tegniva per man.
Le montagne le sarà ancora lì doman,
el sol el tornerà a levarse da lontan,
el vent el tornerà fra i pradi a cantar,
ma quel nos moment no 'l se pol rifar.
E se en dì la vita la ne portarà lontan,
se no poderò pù strenzer la to man,
sera i oci, amor, e torna col pensier
a quel nos silenzio, così dolz e sincer.
Ricordete de mi, de come te vardavo,
de quel amor che 'n silenzio te donavo,
de come 'n dei to brazi me sentivo star,
senza paura de viver, senza paura de amar.
No zercavo promese, no cercavo el doman,
me bastava sentir la to man 'n dela man,
no volevo la luna, né le stele lasù,
me bastava i to basi, no domandavo de pù.
E se gavesa podù fermar quel moment,
avèria fermà el sol, le ore e 'l vent,
per restar lì con ti, fin che 'l mondo 'l sarà,
'ndove gnanca el temp el ne averia separà.
Perché 'n mez a quel cielo, così grant e seren,
gavevo trovà quel che al cor ghe fa ben,
no 'n te le montagne, né 'n quel sol che moriva,
ma 'n quel nostro amor che 'n silenzio el fioriva.
E se en dì el temp el ne domanderà
cosa de quel temp ne sarà restà,
ghe dirò che le montagne le podeva sparir,
ma quel che gavén sentì no 'l poderà mai finir.
Perché quel sol el podeva anca tramontar,
e le stele nel ciel pianin se destar,
ma gh'era 'n amor, silenzioso e profondo,
che 'n quel moment el valeva pù de tut el mondo.
E se el ciel el me donasa l'eternità,
mi ghe domandaria de tornar ancora là,
no per veder le montagne o el sol che va via,
ma per sentir ancora la to vita 'nsema a la mia.
Perché quel dì, fra la tera e el ciel,
gavén visù qualcos de raro e de bel,
e mentre el sol pian, pianin el ne lasava,
el nos amor, 'n silenzio, el scomenziava.
E se el mondo el finiva davanti a noi,
l'eternità la naseva
nel'abracio de noi doi.
